gcgf
Home / Συνεντεύξεις / Καλλιτέχνες / Αποκλειστική Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Πάσιος από τους «Τριημιτόνιο» σολάρει και καθηλώνει…

Αποκλειστική Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Πάσιος από τους «Τριημιτόνιο» σολάρει και καθηλώνει…

Το www.se-skepseis.gr και η Μαρία Ριζεάκου συνάντησαν τον Δημήτρη Πάσιο από τους Τριημιτόνιο σε μία συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης…

Ο πάντα γλυκίτατος και σεμνός Δημήτρης μιλάει για όλα.. Την πρώτη του επαφή με την μουσική, τους Τριημιτόνιο, τηνσόλο καριέρα του στη μουσική αλλά και στο θέατρο… Τα σχάδια και τα όνειρα του!

Ας τον απολαύσουμε…

13843437_10208312802912062_1160361465_o

Ρ.: Λοιπόν Δημήτρη, είσαι νέος καλλιτέχνης και πολύ μικρός σε ηλικία. Παρ’ όλα αυτά λαμβάνεις μέρος και σε θεατρικές παραστάσεις οι οποίες έχουν ιδιαίτερα καλή ανταπόκριση και ακούγεται η μουσική σου. Σε έχουμε γνωρίσει παλιότερα, πριν 8 χρόνια στο  X-Factor. Θέλω να ξεκινήσουμε από την αρχή. Πώς ήταν η πρώτη σου επαφή με την μουσική.

Π.: Η πρώτη μου επαφή ήταν στα πέντε μου χρόνια. Γράφτηκα στο ωδείο, γιατί άκουγα έξω από το σπίτι μου παιδιά που παίζανε κιθάρα. Κλασική ιστορία, την έχουν πει όλοι φαντάζομαι, αλλά είναι αλήθεια.

Ρ.: Και ξεκίνησες την γκρίνια «Μαμά θέλω να μάθω κιθάρα»

Π.: Ναι και έτσι πήγα και γράφτηκα κιθάρα. Στο σχολείο είχα φίλους που παίζανε κάποιο άλλο όργανο. Πιάνο, μπουζούκι και κάναμε ένα γκρουπάκι. Παίζαμε σε μαγαζιά όπως το «Όνομα του Ρόδου» ή σε διάφορες καφετέριες. Από εκεί ξεκινήσαμε επαγγελματικά.

Ρ.: Το «Όνομα του Ρόδου» δεν είναι ένα τυχαίο μαγαζί, είναι γνωστό μαγαζί και φιλοξενεί καταξιωμένους καλλιτέχνες κατά διαστήματα.

Π.: Και καλλιτέχνες που κάνουν μέχρι σήμερα καριέρα στην ροκ. Εμείς μπορεί να μην μείναμε σε αυτό το ρεπερτόριο που είχαμε ξεκινήσει, αλλά όταν ξεκινάς από ένα τέτοιο μαγαζί και το έχεις και στο βιογραφικό σου είναι σπουδαίο. Μπορεί να παίζεις ας πούμε εκεί Τετάρτη, αλλά θα πας να δεις τι παίζει και το Σάββατο. Κι είναι τιμή σου να παίζεις σε ένα μαγαζί στο οποίο παίζανε οι 15-50, οι οποίοι  παίζουν μέχρι σήμερα. Αργότερα παίξαμε σε καφετέριες και σε διάφορα μαγαζιά. Μέχρι που γίναμε 18 χρονών και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Δεν θέλανε όλοι να κάνουν τη μουσική επάγγελμα, κάποιοι την θέλανε για χόμπι. Στο X-Factor πήγα εντελώς τυχαία, ένας φίλος ,μου δήλωσε συμμετοχή. Εκεί ήταν η πρώτη μου επαφή με το ευρύ κοινό. Τα πράγματα εκεί ήρθαν λίγο μόνα τους. Ήμουν 20 χρονών. Δεν ξέρεις τι θα βγει. Πας με χίλια όνειρα και βλέπεις τι γίνεται.

Ρ.: Το γκρουπ που πήγατε στο X-Factor ήταν καινούργιο ή υπήρχαν και παιδιά που ήσασταν μαζί στο σχολείο;

Π.: Εκεί πήγαμε σαν μονάδες. Μας κάνανε γκρουπάκι. Επειδή είχαμε διαλέξει όλοι κοινό ρεπερτόριο και επειδή θέλανε να φτιάξουν ένα φωνητικό γκρουπάκι με έντεχνο-ποπ ύφος .

Τριημιτόνιο

Τριημιτόνιο

Ρ.: Πώς δεν συνεχίσατε σαν γκρουπ; Δεν δέσατε;

Π.: Δέσαμε. Δουλεύαμε μαζί τρία χρόνια. Από τον Γενάρη του 2009 μέχρι το 2012 δουλεύαμε σε σχήματα με την Πέγκυ Ζήνα, τον Σάκη Ρουβά, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Γιάννη Πάριο,τον Σταμάτη Γονιδη και με πολλούς άλλους καλλιτέχνες.

Ρ.: Δεν κάνατε όμως δικό σας δίσκο

Π.: Κάναμε. Ο Γιώργος Λύρας, ήταν αυτός που μας σύστησε στον Ηλία Μπενέτο κι έχοντας εκείνος την επιμέλεια, κάναμε τον πρώτο μας δίσκο με συνθέσεις του Δημήτρη Φακου ,του Γιώργου Σαμπάνη και της Σ.Μπαλτζη. Τη καλλιτεχνική επιμέλεια του δίσκου  την είχε ο Αλεξ Παναγή. Ενα τραγούδι που είχε ακουστεί τότε ήταν και ο «Μαρκαδόρος» σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Φάκου. Μετά είχαμε την συμμετοχή μας στον ελληνικό τελικό της Eurovision το 2011με το τραγούδι «Χαμογέλα» σε μουσική Νίκου Τερζή και στίχους του Βαγγέλη Κωνσταντινίδη. Από τότε είχαμε δει ότι τα πράγματα δεν πηγαίνανε και τόσο καλά, γενικότερα στην μουσική. Είπαμε πως θα συνεχίζαμε λίγο ακόμα μαζί, κι αν δούμε πως τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε, γιατί τα δυο παιδιά που τραγουδούσαμε μαζί είναι από Κύπρο και αν δεν έχεις δουλειά ή αν δεν βγάζεις όσα χρειάζεσαι δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον άλλο να μείνει σε μια ξένη χώρα. Εγώ μένω εδώ, δεν έχω πρόβλημα. Και έτσι είπαμε να δώσουμε λοιπόν ένα διάστημα ακόμα περιθώριο, σαν στοίχημα, αλλά τελικά δεν βγήκε. Είμαστε μια χαρά με τα παιδιά μεταξύ μας.

Ρ.: Το θέατρο πώς προέκυψε στη ζωή σου; Πριν φτάσουμε στα σημερινά, θέλω να μάθω από πού ξεκίνησε το καθετί

Π.: Η ιδέα ήταν του Αλεξ Παναγή ο οποίος είναι κουμπάρος του Χάρη Σώζου του ηθοποιού και αφού το συζήτησαν μεταξύ τους μου το πρότεινε.

Ρ.: Προφανώς κάτι θα βλέπει το έμπειρο μάτι.

Π.: Δεν ξέρω. Δεν ήθελα ποτέ να μάθω για ποιον λόγο. Απλά μου άρεσε σαν ιδέα και πάντα ήθελα να το κάνω, μόνο και μόνο για να δω πώς είναι. Δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα γίνω ηθοποιός. Ρώτησα πού διδάσκει ο Χάρης  Σώζος και έτσι γράφτηκα στην σχολή της Πανοπούλου

Ρ.: Στην Έλντα..

Π.: Ναι. Τον Σεπτέμβρη του 2011. Πριν την διάλυση του γκρουπ η οποία  έγινε αρχές του 2012. Για 3 χρόνια ήμουν εκεί απλά τον τρίτο χρόνο άρχισα να δουλεύω σε παραστάσεις σαν ηθοποιός. Σαν τριτοετής, μπορείς να δουλέψεις.

Ρ.: Εδώ δουλεύουν χωρίς χαρτί. Εσείς που είστε από σχολές δεν θα δουλέψετε;

Π.: Δεν είναι απαραίτητο αυτό. Τρία χρόνια που είσαι στη σχολή, κανονικά δεν πρέπει να δουλεύεις. Γιατί δεν είσαι έτοιμος. Πρέπει να ολοκληρώσεις τις σπουδές σου. Αλλά προς τον Φλεβάρη, Μάρτη του τρίτου έτους μπορείς να δουλέψεις. Επιτρέπεται. Ξεκίνησα να δουλεύω σε παιδικά που θέλανε και λίγο τραγούδι.

Ρ.: Τύπου μιούζικαλ;

Π.: Ναι η σε παιδικά τα οποία ήθελαν και τραγούδι. Ένα από αυτά ήταν το «η κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος σώζουν το δάσος» σε σκηνοθεσία Νόνης Κιουτσούκη. Εκεί έκανα τον λύκο.

10301508_341212479363252_9019841863577882488_n

Ρ.: Δεν πείθεις ως λύκος

Π.: Στο θέατρο όλα είναι εφικτά. Στην συγκεκριμένη παράσταση ήθελε πολύ τραγούδι. Γενικά στο θέατρο πρέπει να τα έχεις όλα. Να χορεύεις σαν χορευτής και να τραγουδάς σαν τραγουδιστής

Ρ.: Αυτό νομίζω πιο παλιά το χρειαζόταν και στην τηλεόραση. Και στη συνέχεια; Τι έκανες;

Π: Μετά πήγα φαντάρος και όσο ήμουν Αθήνα δούλευα και στο θέατρο και στο τραγούδι.

Ρ.: Άρα δεν μπορείς να μου απαντήσεις αν σου αρέσει πιο πολύ το τραγούδι ή το θέατρο…

Π.: Όχι. Είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα παρόλο που συνδέονται άμεσα .Στο θέατρο ας πούμε τραγουδάω κιόλας. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει το τραγούδι. Βέβαια φέτος που δούλεψα περισσότερο στο θέατρο, μου έλειψε το τραγούδι από θέμα εμφανίσεων. Αν και, φέτος τα συνδύασα και τα δυο με ιδανικό τρόπο, στην παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοτζολή, μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και εκτέλεση τραγουδιών της Φωτεινής Δώρα στο θέατρο Καρέζη.

"Πλούτος" στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

«Πλούτος» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

Ρ.: Εξαιρετική! Δεν έχω λόγια για την συγκεκριμένη

Π.: Την άκουγα κάθε μέρα στην πρόβα, απίστευτη. Σαν μουσικός βέβαια, θαύμαζα πιο πολύ τον μουσικό. Ο κύριος Παπαδημητρίου είναι φοβερός μουσικός και απίστευτος άνθρωπος. Μου άρεσε η κόντρα που έβγαζε. Έβλεπα έναν πολύ σοβαρό άνθρωπο, με κυριλέ εμφάνιση, αλλά τόσο νεανικό και κεφάτο. Επίσης είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Κωνσταντίνο Καζάκο και με άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως η Θάλεια Προκοπίου , ο Δημήτρης Μενούνος, ο Δημήτρης Σταμούλης, ο Δημήτρης Γρηγοριάδης ,ο Λευτέρης Βλάχος και η Νατάσσα Κοτσοβού. Παίζαμε μέχρι και τον Φλεβάρη. Είχα απ΄ την αρχή της χρονιάς  στην Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου , να κάνω κάποια σεμινάρια με τον Σταύρο Καραγιάννη ο οποίος μου ανέθεσε το ρόλο του Μενελάου στο «Ποια Ελένη» των Μ.Ρέππα και Θ.Παπαθανασίου  στα πλαίσια της σχολής. Μια μουσική κωμωδία η οποία απαιτεί πολύ ρυθμό, ενέργεια και φυσικά πολλή πρόβα. Πρέπει να είσαι συνέχεια στα κόκκινα. Θεώρησα λοιπόν πως αντί να δουλέψω μέχρι τον Ιούνιο σε μια ακόμα παράσταση ή σε μια δουλειά που δεν έχει να μου δώσει κάτι, να δουλέψω σε μια παράσταση ναι μεν σχολική, αλλά πολύ πιο  επαγγελματική και πολύ δύσκολη. Την παρουσιάσαμε το Καλοκαίρι στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στον Πειραϊκό Σύνδεσμο αλλά και στο Βεάκειο θέατρο . Πήγε εξαιρετικά καλά από θέμα αποτελέσματος και ανταπόκρισης απ’ τον κόσμο, αλλά περισσότερο μου έδωσε πράγματα που δεν θα μου έδινε καμία παράσταση.

Ρ. : Τι σου έδωσε;

Π.: Καταρχήν έναν ρόλο που δεν θα έκανα ποτέ. Θεωρώ πως στα επόμενα πέντε χρόνια, ο καλύτερος ρόλος που θα μπορούσα να κάνω, είναι αυτός. Και από θέμα ρόλου, αλλά και από θέμα εκπαίδευσης.

Ρ.: Φέτος όμως μας είχες και μια έκπληξη. Ένα καινούργιο τραγούδι!

Π.: «Κορώνα γράμματα» σε στίχους  και μουσική του Γιώργου Κουτσογεωργάκη

Ρ.: Και πολύ σπιρτόζικος σαν τίτλος

Π.: Ναι. Είναι το 13ο μου προσωπικό τραγούδι. Δυο χρόνια πριν είχα κυκλοφορήσει και ένα άλμπουμ  με τίτλο «Από την πρώτη στιγμή» με τραγούδια του Πάνου Τερζή και Νίκου Τερζή  και άλλα δυο digital singles.

Ρ.: Να ξέρεις πως το 13 είναι ο τυχερός μου αριθμός

Π.: Ναι ε; Μόνο ο δικός σου πρέπει να είναι από ότι κατάλαβα. Μετά άλλαξα λίγο. Από τον έντεχνο-ποπ χαρακτήρα που είχαμε ως Τριημιτόνιο είδα πως ήθελα να κάνω κάτι πιο ποπ και ίσως και λίγο πιο λαϊκό. Τα δυο τελευταία είναι πιο λαϊκά. Το ένα είναι το «Μου ζητάς συγγνώμη» σε στίχους και μουσική του Γιώργου Κοκοτσάκη (Dj Doc) και το δεύτερο ένα τραγούδι του Λεωνίδα Σώζου με τίτλο  «Προκαθορισμένα» . Έτσι κατέληξα στο τι θέλω να κάνω. Το «Κορώνα γράμματα» είναι μεν πιο λαϊκό, αλλά είναι ιδιαίτερο.

Ρ.: Δηλαδή;

Π.: Έχει τρομπέτα, ακορντεόν και  θυμίζει λίγο Βαλκάνια.

Ρ.: Θα το λέγαμε κλασικό;

Π.: Ναι. Απλή και εύκολη μελωδία. Έχει πιο σύγχρονη ενορχήστρωση, αλλά η μελωδία θυμίζει κάτι παλιότερο. Θα το ακούσεις.

Ρ.: Εννοείται! Κι όχι μόνον εγώ. Γενικά πρέπει να ακουστεί. Από Σεπτέμβρη ξεκινάει  καινούργια σεζόν. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το 2016-2017;

Π.: Τον Αύγουστο θα συμμετάσχω σε ένα ντοκιμαντέρ για την Σαντορίνη σε σκηνοθεσία Ρέινα Εσκενάζυ. Είναι κάτι διαφορετικό. Δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Εκεί θα κάνω τον Ρώσο.

Ρ.: Κροίσο;

Π.: Τον Ρώσο δημοσιογράφο. Θα μιλάω αγγλικά με ρώσικη προφορά. Δεν ξέρω πώς θα βγει, αλλά θα βγει. Την Πέμπτη έχουμε φωτογράφιση όλοι από το ντοκιμαντέρ και θα μας πουν τι θα κάνουμε μέσα στον Αύγουστο.

Ρ.: Και τι πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ;

Π.: Η εταιρεία Sigma group Media θέλει να διαφημίσει την Ελλάδα στο εξωτερικό. Όχι μόνο την Σαντορίνη, απλά ξεκινά από εκεί μιας και θεωρείται από τα πιο γνωστά μέρη παγκοσμίως. Θέλουν λοιπόν έναν θίασο με ρόλους διαφόρων εθνικοτήτων και ειδικοτήτων.

Ρ.: Πολύ ωραία σκέψη!

Π:. Είναι ένας τρόπος η τέχνη να διαφημίσει την Ελλάδα στο εξωτερικό. Από Σεπτέμβρη, αυτό που θέλω εγώ, μιας και ήδη έχω ξεκινήσει να στέλνω βιογραφικά, περιμένω απαντήσεις για παραστάσεις. Μάλλον, από νωρίς τον Σεπτέμβρη θα ξεκινήσω, δεν θέλω να πω ακόμα, γιατί δεν θέλω να το γρουσουζέψω.

Έχω στο μυαλό μου κι ένα σταθερό μαγαζί για τραγούδι, αλλά κι αυτό δεν έχει κλείσει ακόμα. Τριήμερο ή διήμερο. Το σίγουρο είναι πως ξεκινώ το Σεπτέμβρη να διδάσκω μοντέρνο τραγούδι για ηθοποιούς στο music road στην Καλλιθέα, ένα καινούριο ωδείο.. Ήδη κάνω κάποια μαθήματα αλλά θα τα κάνω πλέον πιο τακτικά.

Ρ.: Πριν κλείσουμε θέλω να μου πεις ποια είναι τα όνειρά σου καλλιτεχνικά. Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;

Π.: Να ζω από την τέχνη. Δεν θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου. Να συνεχίσω αυτό που κάνω, ίσως σε πιο μεγάλη κλίμακα. Να υπάρχει δουλειά. Αυτό με ενδιαφέρει. Γιατί είπες καλλιτεχνικό. Αλλιώς θα έλεγα υγεία πάνω απ’ όλα…

Ρ.: Αυτό είναι το βασικότερο και αυτονόητο

 

Δημόσιες σχέσεις/ φωτογραφία: Βέτα Αναγνώστου



About Μαρία Ριζεάκου

Διεύθυνση του Site- Δημοσιογράφος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*