Home / Συνεντεύξεις / Κοινωνία / Γνωρίστε τον πορτιέρη που διαλέγει ποιος θα μπει και ποιος όχι στο πιο διεφθαρμένο πάρτι του πλανήτη.

Γνωρίστε τον πορτιέρη που διαλέγει ποιος θα μπει και ποιος όχι στο πιο διεφθαρμένο πάρτι του πλανήτη.

Έχετε φάει ποτέ πόρτα σε μαγαζί νυχτερινής διασκέδασης επειδή απλά δεν αρέσατε στον πορτιέρη; Δεν είναι κάτι σπάνιο ένα τέτοιο φαινόμενο. Και αυτή είναι η δουλειά του 52χρονου φωτογράφου Sven Marquardt. Είναι ο επικεφαλής της ασφάλειας του techno club, Berghain στο Βερολίνο. Ο Sven και η ομάδα του βάζουν σε σειρά όσους θέλουν να μουν. Έπειτα τους κοιτάει έναν έναν και αποφασίζει ποιος θα μπει και ποιος όχι. Και άμα θέλετε να μπείτε, μην φτάσετε εκεί μεθυσμένοι. Σε μία συνέντευξη μιλάει για τα πάντα. «Η εβδομάδα μου είναι μοιρασμένη στα δύο. Δύο νύχτες τη βδομάδα είμαι πορτιέρης στο Berghain—Παρασκευή και Σάββατο, όταν…

Review Overview

Summary : Είναι ο επικεφαλής της ασφάλειας του techno club, Berghain στο Βερολίνο.

User Rating: 4.5 ( 2 votes)
0

Έχετε φάει ποτέ πόρτα σε μαγαζί νυχτερινής διασκέδασης επειδή απλά δεν αρέσατε στον πορτιέρη; Δεν είναι κάτι σπάνιο ένα τέτοιο φαινόμενο. Και αυτή είναι η δουλειά του 52χρονου φωτογράφου Sven Marquardt.

Είναι ο επικεφαλής της ασφάλειας του techno club, Berghain στο Βερολίνο. Ο Sven και η ομάδα του βάζουν σε σειρά όσους θέλουν να μουν. Έπειτα τους κοιτάει έναν έναν και αποφασίζει ποιος θα μπει και ποιος όχι. Και άμα θέλετε να μπείτε, μην φτάσετε εκεί μεθυσμένοι. Σε μία συνέντευξη μιλάει για τα πάντα.

«Η εβδομάδα μου είναι μοιρασμένη στα δύο. Δύο νύχτες τη βδομάδα είμαι πορτιέρης στο Berghain—Παρασκευή και Σάββατο, όταν το μαγαζί είναι γεμάτο. Την υπόλοιπη εβδομάδα ξυπνάω κανονικά και δουλεύω ένα πρότζεκτ φωτογραφίας.»

 Τι σε οδήγησε στη φωτογραφία;

Μεγάλωσα σε μία αστική περιοχή. Τότε ένα punk κύμα γεννιόταν. Όλοι κάναν καρφιά τα μαλλιά τους και φορούσαν eye liner. Ήταν ενάντια στη δικτατορία και ήθελαν έτσι να εκφράσουν τις απόψεις τους. Το βρήκα πολύ συναρπαστικό και ήθελα να γίνω κομμάτι του. Είχα μία φωτογραφική κάμερα και ξεκίνησα να φωτογραφίζω τους πάντες. Το έργο μου το ανακάλυψε μία φίλη της μητέρας μου που ήταν φωτογράφος και αργότερα έγινε μέντοράς μου.

Και πώς κατέληξε ένα φωτογράφος να είναι πορτιέρης στο πιο διάσημο μαγαζί του Βερολίνου;

Όταν έπεσε το τείχος, επικρατούσε αναρχία στο Βερολίνο. Δεν υπήρχαν πια εταιρίες. Τα πάντα ήταν δυνατά. Μπορούσες να μπεις σε ένα διαμέρισμα ή σε μια άδεια αποθήκη και να κάνεις ότι θέλεις: να φτιάξεις ένα μπαρ, να ανοίξεις ένα club, να κάνεις πάρτι μέχρι το πρωί. Ήταν απίστευτο αυτό το συναίσθημα.

Εκείνη την εποχή ο μικρότερος αδερφός μου, Oliver, γινόταν κομμάτι της ηλεκτρονικής σκηνής του Βερολίνου. Του άρεσε να παίζει μουσική σε σχολικά πάρτι, αλλά ξαφνικά καθώς η techno έγινε γνωστή, ξεκίνησε να οργανώνει πάρτι επαγγελματικά. Αρχικά δεν με ενδιέφεραν, απλά ήθελα να βγάλω χρήματα. Έκανε ένα πάρτι σε ένα παλιό κατάστημα παπουτσιών  που θα κράταγε για 3 συνεχόμενα σαββατοκύριακα και μου ζήτησε τη βοήθειά μου. Έτσι πήρα τη πρώτη μου δουλειά σαν πορτιέρης.

Μετά δούλεψα σε αρκετά μαγαζιά. Αλλά τα περισσότερα άλλαζαν συνεχώς τοποθεσία. Μέχρι που κατέληξα να δουλεύω στο Berghain.

Ντύνεσαι διαφορετικά στη δουλειά από ότι στο σπίτι;

Το πώς θα ντυθώ εξαρτάται από τη διάθεσή μου παρά από το που πηγαίνω. Μια περίοδο για παράδειγμα που πραγματικά αγαπούσα τα παπιγιόν – για το πώς έκαναν τα τατουάζ του προσώπου μου να φαίνονται – τα φορούσα παντού, ακόμα και όταν πήγαινα στο supermarket. Πλέον μου αρέσουν πολύ τα δερμάτινα.

Πού τα βρήκες αυτά τα δαχτυλίδια; Σημαίνουν κάτι;

Τα έχω μαζέψει τα τελευταία 20 χρόνια. Τα πιο πολλά δεν είναι από κάποια μάρκα ή κάτι τέτοιο, πιο πολύ σχετίζονται με προσωπικές αναμνήσεις.

Και τι κοιτάς σε κάποιον όταν είναι να αποφασίσεις ποιος θα μπει και ποιος όχι;

Είναι υποκειμενικό. Πρώτα πρέπει να καταλάβεις τι είναι το  Berghain. Εκτός από αυτό, υπάρχουν και κάποιοι κανόνες. Βέβαια πάντα θες ποικιλία, είναι κάτι καλό για ένα μαγαζί.

Νιώθω ότι έχω υπευθυνότητα να κρατήσω το Berghain ένα ασφαλές μέρος για να μπορέσουν οι πελάτες να περάσουν καλά και να ξεχάσουν τα προβλήματά τους. Και εκτός από αυτό άμα ήταν ένα μαγαζί γεμάτο μοντέλα και ανθρώπους ντυμένους στα μαύρα θα ήταν κάτι ωραίο για μισή ώρα, αλλά μετά θα ήταν βαρετό.

Θα θελα να μάθω για τα τατουάζ σου. Ποιό είναι το πρώτο σου;

Αρχικά είχα κάνει ένα σταυρό από αγκάθια στο πόδι μου. Το 1983 το έκανα. Ήμουν 20 τότε. Ήταν απίστευτο το συναίσθημα. Μετά όμως εθίστηκα σε αυτό το συναίσθημα και έκανα συνέχεια, στο στή8ος μου, το λαιμό μου και τέλος στο πρόσωπό μου.

Νιώθεις ότι τα τατουάζ σου έχουν αλλάξει τον τρόπο που σε κοιτάνε και σου συμπεριφέρονται;

Ποτέ δεν το μετάνιωσα. Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν είχα σκοπό να γίνω τραπεζίτης.

Πότε έκανες τελευταία φορά τατουάζ;

Δύο μέρες πιο πριν. Αν και πριν από αυτό είχα 10 χρόνια να χτυπήσω κάτι.

Γιατί είχες σταματήσει τόσο καιρό;

Σταμάτησα πριν δέκα χρόνια γιατί ο πόνος από τα τατουάζ άρχισε και μου την έδινε στα νεύρα. Άρχισε να χάνεται αυτό το συναίσθημα και έμενε μόνο η κούραση. Αλλά το τελευταίο καλοκαίρι, που δούλευα με κοντό παντελόνι, ένας συνάδελφός μου μου είπε – «Έχεις κάτι αστέρια στις γάμπες σου!» Το χα ξεχάσει εντελώς! Αλλά εκεί ήταν – τρία αστέρια στη μία γάμπα να κοιτάνε προς τα πάνω και τρία αστέρια στην άλλη γάμπα να κοιτάνε προς τα κάτω. Πλέον δεν μου άρεσαν και είπα να πάω να τα καλύψω με κομμένα φτερά. Δεν έχει να κάνει με το πέταγμα – αντιθέτως. Έχει να κάνει με τη γείωση.

Θα ήθελα να σου πω κάποιες συμβουλές που έχουμε δει στο διαδίκτυο και να τις σχολιάσεις.

«Να πάτε νωρίς. Μην προσπαθήσετε να πηδήξετε την ουρά. Να γνωρίζετε ποιος καλλιτέχνης παίζει μουσική εκείνη τη μέρα. Να ντυθείτε κανονικά – ένα παντελόνι και ένα μπλουζάκι είναι ότι καλύτερο. Μην πάτε μεγάλη παρέα. Μην είστε πολύ μικροί. Μην λέτε αστεία ή γελάτε στην ουρά. Μην μιλάτε στην ουρά. Ή αν πρέπει να μιλήσετε, μιλήστε Γερμανικά

[Γελάει, απαξιεί]. Όλοι τα έχουμε ακούσει αυτά. Αλλά όπως είπα, είναι υποκειμενικό.



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*