Home / Στήλες / A for Art / Κριτική θεάτρου: “Top Girls” στο θέατρο «Πόρτα».

Κριτική θεάτρου: “Top Girls” στο θέατρο «Πόρτα».

Με το Se-Skepseis.gr βρεθήκαμε στο Θέατρο «Πόρτα» όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση «Top girls» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. 


Μέσα σε ένα ευφάνταστο σκηνικό και μια όμορφη ατμόσφαιρα, με γρήγορη εναλλαγή ρόλων από το πάλαι ποτέ έως και σήμερα μπορεί να δει κανείς 7 ηθοποιούς οι οποίες δίνουν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή ώστε να καταφέρουν να περάσουν στο κοινό τις ανάγκες, τις αγωνίες και τις σκέψεις διαφορετικών μεταξύ τους γυναικών μέσα από ένα (όχι ακραίο) φεμινιστικο  πρισμα! 


Εκτός από τον κεντρικό ρόλο του έργου, που αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας και τον υποδύεται η Αλεξία Καλτσίκη με τον χαρακτηριστικό »μπρούταλ» τρόπο που του αρμοζει, βλέπουμε επι σκηνής μια πλειάδα γυναικών καταξιωμένων στον χώρο της υποκριτικής με όρεξη και πάθος για τον ρόλο που τους έχει ανατεθεί με κάποιες βέβαια να ξεχωρίζουν. Το θέμα είναι ότι ξεχώρισαν λόγω εμπειρίας ή λόγω μοναδικότητας της υποκριτικής τους περσόνας;

Αυτες οι κύριες όπως θα καταλάβει κατευθείαν εάν κάποιος διαβάσει τη διανομή και μόνο, είναι η κα Καλτσίκη που προαναφέραμε η οποία κατάφερε να μας συγκινήσει, να αφήσει το στίγμα της σε έναν χαρακτηριστικό ρόλο καθώς και να μας κάνει να ταυτιστούμε μαζί της ακόμα και σε πράγματα που είναι οφθαλμοφανώς λάθος αλλά με την ερμηνεία της δικαιολογεί κάθε πράξη της ηρωίδας! 

Η επόμενη από αυτές είναι η μια και μοναδική Μαρία Καβογιάννη μια γυναίκα που μπορεί να γεμίσει μέχρι και την Επίδαυρο με μονόλογο, μια γυναίκα που μπορεί να κρατήσει με τις διακυμάνσεις της φωνής και της ερμηνείας της ένα πολυπρόσωπο έργο, μια γυναίκα που έχει αφήσει εποχή τόσο θεατρικά όσο και τηλεοπτικά! Στο συγκεκριμένο έργο τη βλέπουμε σε 3 ρόλους και 2 εποχές και κάθε φορά που μιλάει δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της λόγω της φυσικότητας και της θετικης αύρας που σου μεταδίδει την ώρα που ερμηνεύει. Μια γυναίκα σύμβολο.

Η τρίτη από αυτές τις κυριες που θα θέλαμε να κάνουμε εξαιρετική επισήμανση είναι η κα Βολιώτη η οποία μέσα από τους ρόλους της και την ερμηνεία της καταφέρει να μας καθηλώνει. Η διαφορά είναι πως η κα Βολιώτη είναι από τις λίγες ηθοποιούς στην Ελλάδα που η ερμηνεία τους είναι γεμάτη και καθηλωτική χωρίς εντάσεις και υπερβολές, κάτι το οποίο σωστά χρησιμοποιήθηκε και σε αυτή τη παράσταση σε πολλά σημεία.

Πιστή όπως πάντα στη μοναδικότητα της ερμηνείας της ήταν και η κα Αϊδίνη, η νικήτρια του θεατρικού βραβείου Μελίνα Μερκούρη το 2016 (από κοινού με την Ιωάννα Παππα) η οποία δεν χάνει χρόνο να μας αποδεικνύει το ποσό καλή ηθοποιός είναι και το ποσό ξεχωρίζει από το σύνολο των νεότερων ηθοποιών. Αυτή η συνάντηση μας ήταν η δεύτερη μετά τη «Μεγάλη χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση και εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ένα φαινόμενο ερμηνείας και ταλέντου το οποίο λάμπει όλο και περισσότερο!

Σε συνέχεια η κα Ρουμελιώτη όπως πάντα φυσική και ανεπιτήδευτη γεμίζει τη σκηνή  με επαγγελματισμό ενώ ταυτόχρονα είναι από τις λίγες ηθοποιούς που την ώρα της ερμηνείας βλέπεις την αγάπη που έχει τόσο μέσα της όσο και για τον ρόλο, τον προσεγγίζει πάντα με μια ευγένεια σχεδόν πρωτόγνωρη κάνοντας όλους τους ανατειθεμενους σε εκείνη ρόλους να δείχνουν ιδανικοί! 

Τέλος, οι κυρίες Μακρή και Πολυχρόνη είναι δυο αξιοθαύμαστες νεαρές παρουσίες που γεμίζουν το θέατρο από την καλή τους υποκριτική και την ερμηνεία τους με ένα τρόπο πιο νεανικό και ναζιάρικο αλλά εξίσου ευφάνταστο και δημιουργικό.

Να πούμε ότι εξαιρετικά χαρακτηριστικό είναι η μίξη των διαλόγων ειδικά στη πρώτη πράξη που μας δείχνει και μας περνάει τη σύγχυση των σκέψεων, των απόψεων και των δυναμισμών των σημαντικών αυτών γυναικών.

Μέσα από το έργο της Caryl Churchill και τη σκηνοθεσία του Θωμά  καθώς και με την επιμέλεια στα ευφάνταστα  κοστούμια από τη Κλαίρ Μπρέισγουελ μπορούμε να δούμε μια εξαιρετικά ιδιαίτερη και διακριτική προσέγγιση όλων των δικαιωμάτων που διεκδικούνται από τα φεμινιστικά κινήματα σε μια πολύπλευρη παρουσίαση τους μέσα από την ιστορία αλλά και τις επιμέρους αφηγήσεις, με απόλυτα φυσικό και κατανοητό τρόπο που θα μπορούσε να ταυτιστεί τόσο το γυναικείο κοινό όσο και το αντρικό σε αναγωγή των χαρακτήρων και των νοημάτων σε θέματα που έχουν είναι μείζοντα με απόλυτη σημασία στον καθένα.

Σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε την παράσταση στο θέατρο «Πόρτα». Τετάρτη 20.00, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 21.00, Κυριακή: 19.00

Στο σημείωμα της παράστασης διαβάζουμε: «Παρόλο που το έργο είναι γραμμένο σε ρεαλιστικό κώδικα, ξεκινά με μια διάσημη ονειρική πρώτη σκηνή, όπου ιστορικοί και διάσημοι μυθοπλαστικοί γυναικείοι χαρακτήρες καταθέτουν με ευφάνταστο τρόπο τις ιστορικά διαφορετικές πτυχές του ‘κοινωνικού επιτεύγματος’ των γυναικών. Στη συνέχεια, η δράση μεταφέρεται στον χρόνο συγγραφής του έργου, όπου με μια σειρά από συναρπαστικές συγκρούσεις ανάμεσα σε σύγχρονες γυναίκες και σημαντικές ανατροπές, η συγγραφέας αναπτύσσει τις θέσεις και τους προβληματισμούς της με θεατρικά ευφρόσυνο ιδίωμα και υπέροχους σκηνικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα παλλόμενο θέαμα».

Λίγα λόγια για το έργο

Κεντρική ηρωίδα του Top Girls είναι η Marlene, μια φιλόδοξη γυναίκα καριέρας, υπεύθυνη ενός γραφείου ευρέσεως εργασίας για γυναίκες, μια «σιδηρά κυρία» που ανέρχεται θυσιάζοντας συνεργάτες, καθώς και τη δική της ευαίσθητη, ανθρώπινη πλευρά στον βωμό της επιτυχίας.

Παρόλο που το έργο είναι γραμμένο σε ρεαλιστικό κώδικα, ξεκινά με μια διάσημη ονειρική πρώτη σκηνή, όπου ιστορικοί και διάσημοι μυθοπλαστικοί γυναικείοι χαρακτήρες καταθέτουν με ευφάνταστο τρόπο τις ιστορικά διαφορετικές πτυχές του ζητήματος της κοινωνικής θέσης των γυναικών.

Στη συνέχεια, η δράση μεταφέρεται στον χρόνο συγγραφής του έργου, όπου με μια σειρά από συναρπαστικές συγκρούσεις ανάμεσα σε σύγχρονες γυναίκες και σημαντικές ανατροπές, η συγγραφέας αναπτύσσει τις θέσεις και τους προβληματισμούς της με θεατρικά ευφρόσυνο τρόπο και υπέροχους σκηνικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα θέαμα με παλμό.

Έργο πρωτότυπο ως προς τη δομή του, με εξαιρετικά λεπτό χειρισμό στο χιούμορ του, την ποιητικότητα, την ιστορικότητα αλλά και την κριτική του στάση απέναντι στην κοινωνική θέση της γυναίκας και μην έχοντας χάσει τίποτα απ’ τη φρεσκάδα του απ’ τη δεκαετία του ‘80, το Top Girls διέπεται από μια βασική φεμινιστική προβληματική, δίνοντας μια πολύ καλή βάση για έναν ουσιαστικό διάλογο επί του θέματος. Παρόλα αυτά, δεν είναι ένα έργο για τον φεμινισμό αλλά για τη γυναίκα, την πολιτική και κοινωνική της θέση. Με αφορμή μία κριτική στον θατσερισμό, το Top Girls εξετάζει τι σημαίνει χειραφέτηση, τι σημαίνει δικαίωμα και ταυτόχρονα ποιο είναι το τίμημα που οφείλει να πληρωθεί για να αναληφθούν οι νέοι ρόλοι σε κοινωνικό, προσωπικό και πολιτικό επίπεδο.

Το Top Girls έκανε πρεμιέρα στη Μεγάλη Βρετανία το 1982 απ’ το Royal Court Theatre. Παρουσιάζεται την περίοδο αυτή στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου (2019), ενώ παλαιότερα ανεβάσματά του έχουν πραγματοποιηθεί στο Watford Palace Theatre (2006), το Greenwich Theatre (2006), το New York’s Public Theatre και το Broadway (2007-2008) και σε πολλά ακόμη σημαντικά θέατρα του κόσμου. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1983 απ’ το Εθνικό Θέατρο.

 

                  

 

About Κυριάκος Νικολαΐδης

Διεθνολόγος-Οικονομολόγος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*