Home / Αρθρογραφία / Editorial / “Απόσταση αναπνοής”

“Απόσταση αναπνοής”

Ήσουν πάντα εκεί ακόμα και τις νύχτες που έλειπες,η αύρα σου,το χαμόγελο σου διάπλατο να καλωσορίζει. Κι εγώ ήμουν πάντα εκεί ακόμα και τις νύχτες που έλειπα πάλι εκεί ήμουν σε απόσταση αναπνοής να σε κοιτάζω,να σε χαζεύω να μετράω μέχρι και τα δευτερόλεπτα που θα σε ξαναδώ. Ήσουν εσύ κι εγώ μαζί χωρίς ταμπέλα μια ματιά,ένα καρφωμένο βλέμμα ομολογούσε τα ατέλειωτα σ' αγαπώ. Κι εκείνη τη νύχτα ήξερα πως δεν θα 'σαι εκεί αλλά μ' ένα τρόπο εσένα πήγα να βρω,η μορφή σου με περιμένει κι ας αγκάλιαζα κενό. Κι όμως ήσουν πάλι εκεί λες και το 'ξερες ότι…

Review Overview

Summary : Της Ειρήνης Μανάλη...

User Rating: 4.9 ( 1 votes)
0

Ήσουν πάντα εκεί ακόμα και τις νύχτες που έλειπες,η αύρα σου,το χαμόγελο σου διάπλατο να καλωσορίζει.

Κι εγώ ήμουν πάντα εκεί ακόμα και τις νύχτες που έλειπα πάλι εκεί ήμουν σε απόσταση αναπνοής να σε κοιτάζω,να σε χαζεύω να μετράω μέχρι και τα δευτερόλεπτα που θα σε ξαναδώ.

Ήσουν εσύ κι εγώ μαζί χωρίς ταμπέλα μια ματιά,ένα καρφωμένο βλέμμα ομολογούσε τα ατέλειωτα σ’ αγαπώ.

Κι εκείνη τη νύχτα ήξερα πως δεν θα ‘σαι εκεί αλλά μ’ ένα τρόπο εσένα πήγα να βρω,η μορφή σου με περιμένει κι ας αγκάλιαζα κενό.

Κι όμως ήσουν πάλι εκεί λες και το ‘ξερες ότι θα ανταμωθούμε πάλι σε απόσταση αναπνοής.

Οι αγκαλιές σου βάλσαμο και τα φιλιά σου τόσο ποθητά μα και τόσο αθώα να μου θυμίζουν την αιώνια παιδικότητα μου,να χαϊδεύουν τη χαρά μου.

Σε απόσταση αναπνοής τα λέγαμε όλα εμείς και τα όμορφα και τα λιγότερο όμως να ξέρεις εκείνη τη νυχτιά ήσουν αυτή που αναπάντεχα περίμενα να αντικρίσω σκιά.

Σκιά του ονείρου μου εσύ αγάπη μου μοναδική.

Πάντα εκεί να μου χαμογελάς τίποτα να μη ζητώ τίποτα να μη ζητάς..έρωτας ήταν θαρρώ που είχα να νιώσω καιρό.

Φλόγιζαν νους και μυαλό σε απόσταση πάντα αναπνοής που περίμενε σιωπηλά το εμείς.

Για σένα…

About Μαρία Ριζεάκου

Διεύθυνση του Site- Δημοσιογράφος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*