Home / Αφιερώματα / Οι 95 θέσεις του Μαρτίνου Λούθηρου

Οι 95 θέσεις του Μαρτίνου Λούθηρου

Στις 31 Οκτωβρίου 1517, ο γερμανός θεολόγος και ιερωμένος Μαρτίνος Λούθηρος (1483-1546), αναρτά στην είσοδο της εκκλησίας των Αγίων Πάντων της Βιτεμβέργης ένα χαρτί με 95 θέσεις – επαναστατικές απόψεις του, που θα αποτελέσουν την αφετηρία της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Ο Λούθηρος υπήρξε μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της Χριστιανοσύνης, με επιρροή που ξεπερνά τα όρια της θρησκείας. Πρωτοστάτησε στη θρησκευτική Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα στη Δυτική Χριστιανοσύνη, η οποία μορφοποιήθηκε στον Προτεσταντισμό (Διαμαρτύρηση), το θρησκευτικό εκείνο δόγμα που αμφισβήτησε την πρωτοκαθεδρία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Πάπα στους κόλπους του Χριστιανισμού. Το 1512 ο Μαρτίνος Λούθηρος διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο…

Review Overview

Summary : Ο Λούθηρος θυροκόλλησε στις 31 Οκτωβρίου 1517 τις 95 θέσεις του με τις οποίες έπαιρνε θέση κατά του εμπορίου με τα συγχωροχάρτια, κατά της διαφθοράς και της κατάχρησης εξουσίας και συνεπώς κατά του Πάπα.

User Rating: 4.85 ( 1 votes)
0

Στις 31 Οκτωβρίου 1517, ο γερμανός θεολόγος και ιερωμένος Μαρτίνος Λούθηρος (1483-1546), αναρτά στην είσοδο της εκκλησίας των Αγίων Πάντων της Βιτεμβέργης ένα χαρτί με 95 θέσεις – επαναστατικές απόψεις του, που θα αποτελέσουν την αφετηρία της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.

Ο Λούθηρος υπήρξε μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της Χριστιανοσύνης, με επιρροή που ξεπερνά τα όρια της θρησκείας. Πρωτοστάτησε στη θρησκευτική Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα στη Δυτική Χριστιανοσύνη, η οποία μορφοποιήθηκε στον Προτεσταντισμό (Διαμαρτύρηση), το θρησκευτικό εκείνο δόγμα που αμφισβήτησε την πρωτοκαθεδρία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Πάπα στους κόλπους του Χριστιανισμού.

Το 1512 ο Μαρτίνος Λούθηρος διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης, όπου δίδασκε την ερμηνεία της Βίβλου. Στον άνεμο της ανανέωσης που φυσούσε στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ηγήθηκε στην εφαρμογή ενός νέου προγράμματος για την αντικατάσταση του Αριστοτέλη και του Σχολαστικισμού από ένα χριστιανικό ανθρωπισμό, βασισμένου στην απευθείας μελέτη της Βίβλου και στους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, με έμφαση στον Αυγουστίνο.

Μαρτίνος Λούθηρος , Επιστολή στον αυτοκράτορα Κάρολο Έ, υπογεγραμμένο Friedberg, 28 Απριλίου 1521. (© Luther Memorials Foundation of Saxony-Anhalt)

Η τακτική μελέτη της Αγίας Γραφής, η αγνή θρησκευτικότητά του και η προσήλωσή του στη διδασκαλία του Ιησού, τον έπεισαν ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε διαστρεβλώσει το νόημα του Χριστιανισμού. Ιδιαίτερα αντιτάχθηκε στην παπική διδασκαλία για τα συγχωροχάρτια, τα οποία αγοράζουν οι αμαρτωλοί προκειμένου να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και υποστήριξε ότι είναι πράξη ανήθικη που αντιβαίνει το νόημα και τη διδασκαλία του χριστιανισμού.

Την περίοδο εκείνη περιφερόταν στη Γερμανία ένας μοναχός ονόματι Γιόχαν Τέτσελ, εξουσιοδοτημένος από το Πάπα Λέοντα Ι και τον Αρχιεπίσκοπο του Μάιντς να μοιράζει συγχωροχάρτια για την ανακαίνιση του Αγίου Πέτρου της Ρώμης. Οι παράλογες απαιτήσεις του εμπόρου συγχωροχαρτιών έπεισαν τον Λούθηρο να δράσει κι έτσι στις 31 Οκτωβρίου 1517 θυροκόλλησε στην εκκλησία των Αγίων Πάντων τις περίφημες «95 θέσεις» για «να φέρει στο φως την αλήθεια». Στο κείμενό του αυτό καταφερόταν εμμέσως εναντίον του Πάπα, τον οποίο κατηγορούσε ότι νοθεύει τη χριστιανική διδασκαλία.

Το σπίτι του Λούθηρου στη Βιτεμβέργη (© Luther Memorials Foundation of Saxony-Anhalt)

Οι αντιδράσεις υπήρξαν άμεσες τόσο στην τοπική εκκλησία όσο και στο Βατικανό. Στις 25 Απριλίου 1518 απαλλάχθηκε από τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα και στις 3 Ιανουαρίου 1521 ο Πάπας Λέων I’ (καταγόμενος από την οικογένεια των Μεδίκων) τον αφόρισε. Και σαν να μην έφτανε η εκκλησιαστική καταδίκη, στις 15 Απριλίου του ίδιου χρόνου κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του αυτοκρατορικού συμβουλίου της Βορμς, προκειμένου να απολογηθεί για τα κηρύγματά του. Αρνήθηκε, όμως, λέγοντας πως τότε μόνο θα παραδεχθεί ότι έχει άδικο και πως αυτά που υποστηρίζει είναι λαθεμένα, αν του φέρουν αποδείξεις από την Αγία Γραφή.

Στις 26 Μαΐου 1521 ο γερμανός αυτοκράτορας Κάρολος Ε’ με το έδικτο της Βορμς τον κήρυξε παράνομο, αιρετικό και απαγόρευσε την κυκλοφορία των έργων του. Με το διάταγμα αυτό δόθηκε η δυνατότητα στον καθένα να τον σκοτώσει χωρίς συνέπειες. Προστασία βρήκε στον πύργο του πρίγκηπα Φρειδερίκου, Εκλέκτορα της Σαξωνίας, όπου τα επόμενα δέκα χρόνια μετέφρασε τη Βίβλο στα γερμανικά.

 

Το σπίτι του Λούθηρου στη Βιτεμβέργη (© Luther Memorials Foundation of Saxony-Anhalt)

Διαφωνία του Μαρτίνου Λούθηρου σχετικά με τη
Δύναμη και Αποτελεσματικότητα της Άφεσης Αμαρτιών
του Δρ. Μαρτίνου Λούθηρου (1517)

Λόγω της αγάπης μας για την αλήθεια και την επιθυμία μας να τη φέρουμε στο φως, οι ακόλουθες προτάσεις θα συζητηθούν στο Wittenberg, υπό την προεδρία του πατρός Μαρτίνου Λούθηρου, καθηγητού της Τέχνης και της Ιεράς Θεολογίας και καθηγητού στην Ιερατική σχολή του ιδίου μέρους. Ζητά από αυτούς που δεν μπορούν να είναι παρόντες και να συζητήσουν μαζί μας να το κάνουν δι’αλληλογραφίας.

Εις το όνομα το Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.

  1. Ο Κύριος και Άρχοντάς μας Ιησούς Χριστός, όταν είπε “μετανοείτε”, ζήτησε όλη η ζωή των πιστών να είναι μια μετάνοια.
  2. Αυτά τα λόγια δεν μπορούν να κατανοηθούν ότι σήμαιναν το μυστήριο της εξομολογήσεως, όπως χορηγείται από τους ιερείς.
  3. Ωστόσο δεν εννοεί εσωτερική μετάνοια μόνο· όχι, δεν υπάρχει εσωτερική μετάνοια χωρίς εξωτερικά έργα, εκτός από την τιμωρία της σάρκας. (ΣτΜ εννοεί τις συνήθειες σωματικής αυτοτιμωρίας· αυτομαστιγώματα κλπ)
  4. Η τιμωρία [της αμαρτίας] συνεπώς, συνεχίζει όσο συνεχίζει και η απέχθεια προς τον εαυτό· γιατί αυτή είναι η αληθινή εσωτερική μετάνοια και συνεχίζει μέχρι την είσοδό μας στο βασίλειο των Ουρανών.
  5. Ο Πάπας ούτε έχει ως σκοπό, ούτε μπορεί να ανακαλέσει ποινές, εκτός από αυτές που έχει επιβάλει είτε με τη δική του εξουσία, είτε με αυτή των Κανόνων.
  6. Ο Πάπας δεν μπορεί να ανακαλέσει την ενοχή, εκτός δηλώνοντας ότι έχει ανακληθεί από το Θεό και υποτασσόμενος στην θεϊκή ανάκληση. Αν το δικαίωμά ανάκλησής του σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν ευάρεστο, τότε η ενοχή θα παρέμενε παντελώς ασυγχώρητη.
  7. Ο Θεός δεν ανακαλεί ενοχή από κανένας που ο ίδιος δεν θέλει και παράλληλα δεν ταπεινώνεται σε όλα και δεν υποτάσσεται στον εφημέριό Του.
  8. Οι κανόνες μετανοίας επιβάλλονται μόνο στους ζωντανούς και σύμφωνα με αυτούς τίποτα δεν θα πρέπει να επιβάλλεται στους ετοιμοθάνατους.
  9. Γι’αυτό το Άγιο Πνεύμα [που ενοικεί] στον Πάπα είναι επιεικές μαζί μας, επειδή με τις αποφάσεις του πάντα κάνει εξαιρέσεις σχετικά με το θέμα του θανάτου και της ανάγκης.
  10. Αδαή και κακά είναι τα πράγματα που κάνουν οι ιερείς που, στην περίπτωση των ετοιμοθάνατων, επιβάλλουν Κανονικές [εξιλεωτικές] ποινές για το Καθαρτήριο.
  11. Αυτή η αλλαγή των Κανονικών ποινών σε ποινές Καθαρτηρίου είναι αρκετά προφανές ότι είναι ένας από τους καρπούς που σπάρθηκαν ενώ οι επίσκοποι κοιμούνταν.
  12. Παλιότερα οι Κανονικές ποινές επιβάλλονταν όχι μετά, αλλά πριν τη συγχώρεση, ως δοκιμασίες αληθινής μετανοίας.
  13. Οι ετοιμοθάνατοι ελευθερώνονται με το θάνατο από κάθε ποινή. Οι κανόνες τους θεωρούν ήδη νεκρούς, άρα έχουν δικαίωμα να εξαιρεθούν από αυτούς.
  14. Η ατελής υγεία [της ψυχής] δηλαδή η ατελής αγάπη των ετοιμοθανάτων φέρνει μαζί της μεγάλο φόβο· και όσο λιγότερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος.
  15. Αυτός ο φόβος και η φρίκη είναι αρκετές από μόνες τους [για να μη μιλήσουμε για άλλα πράγματα] ως ποινές Καθαρτηρίου, αφού είναι πολύ κοντά στη φρίκη της απόγνωσης.
  16. Η Κόλαση, το Καθαρτήριο και ο Παράδεισος μοιάζουν να διαφέρουν όσο η απόγνωση, η σχεδόν απόγνωση και η βεβαιωμένη ασφάλεια.
  17. Όταν οι ψυχές είναι στο Καθαρτήριο φαίνεται αναγκαίο ο τρόμος να μειώνεται και η αγάπη να αυξάνεται.
  18. Δεν φαίνεται επιβεβαιωμένο, είτε με τη λογική, είτε από τις Γραφές, ότι δεν βρίσκονται σε κατάσταση χάριτος, δηλαδή αυξανόμενης αγάπης.
  19. Επίσης είναι ανεπιβεβαίωτο ότι αυτές [οι ψυχές] ή τουλάχιστον κάποιες από αυτές, είναι σίγουρες ή σχεδόν σίγουρες για την αγιότητά τους, αν και μπορούμε να είμαστε αρκετά σίγουροι γι΄αυτό.
  20. Γι’αυτό το λόγο με τον όρο “πλήρης ανάκληση ποινών” ο Πάπας δεν τις εννοεί “όλες”, αλλά αυτές που επέβαλε ο ίδιος.
  21. Γι’αυτό εκείνοι που κηρύσσουν τη συγχώρεση σφάλλουν όταν λένε ότι με τη συγχώρεση του Πάπα ο άνθρωπος ελευθερώνεται από κάθε ποινή και σώζεται·
  22. ενώ απελευθερώνει τις ψυχές στο Καθαρτήριο χωρίς ποινές, που σύμφωνα με τους Κανόνες, θα έπρεπε να εκτίσουν εν ζωή.
  23. Αν είναι δυνατό να ανακληθούν όλες οι ποινές, είναι βέβαιο ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει στην περίπτωση μόνο των πιο τέλειων, δηλαδή σε ελάχιστα άτομα.
  24. Συνεπώς, οι περισσότεροι εξαπατώνται με το να πιστεύουν σ’αυτή την αδιάκριτη και πομπώδη υπόσχεση απελευθέρωσης από τις ποινές.
  25. Γενικά, η δύναμη που έχει ο Πάπας στο Καθαρτήριο, είναι όμοια με τη δύναμη που έχει ένας επίσκοπος στην επισκοπή του ή ένας εφημέριος στην ενορία του.
  26. Ο Πάπας πράττει καλώς όταν δίνει άφεση σε ψυχές [στο Καθαρτήριο], αλλά όχι με τη δύναμη των κλειδιών [του Παραδείσου] (τα οποία δεν κατέχει, αλλά με μεσιτεία.
  27. Διδάσκουν ότι όταν η δεκάρα κουδουνίσει στο δίσκο, η ψυχή πετάει [από το Καθαρτήριο]
  28. Είναι σίγουρο ότι όταν η δεκάρα κουδουνίσει στο δίσκο αυξάνεται το κέρδος και η φιλαργυρία, αλλά το αποτέλεσμα της μεσιτείας της Εκκλησίας βασίζεται μόνο στη δύναμη του Θεού και μόνο.
  29. Ποιος ξέρει αν οι ψυχές στο Καθαρτήριο θέλουν να εξαγοραστούν από αυτό, όπως στο θρύλο των Αγίων Σεβερίνου και Πασκάλ.
  30. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν η μετάνοιά του είναι ειλικρινής, πόσο μάλλον αν έχει συγχωρεθεί πλήρως.
  31. Όσο σπάνιος είναι ο άνθρωπος που μετανοεί ειλικρινά, τόσο σπάνιος είναι ο άνθρωπος που πραγματικά αγοράζει αφέσεις [χωρίς να επιθυμεί να μετανοήσει], δηλαδή τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ σπάνιοι.
  32. Θα καταδικαστούν αιώνια μαζί με τους δασκάλους τους αυτοί που πιστεύουν ότι η σωτηρία τους είναι εξασφαλισμένοι επειδή έχουν γράμματα συγχώρεσης.
  33. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι επιφυλακτικοί ενάντια σε εκείνους που λένε ότι οι συγχωρέσεις του Πάπα είναι ένα ανεκτίμητο δώρο του Θεού με το οποίο ο άνθρωπος Τον πλησιάζει·
  34. γιατί αυτές οι “συγχωρέσεις” αφορούν μόνο τις ποινές για την τήρηση των μυστηρίων και αυτές αποδίδονται από τον άνθρωπο.
  35. Δεν κηρύσσουν χριστιανικό δόγμα αυτοί που διδάσκουν ότι η μετάνοια δεν είναι απαραίτητη γι’αυτούς που σκοπεύουν να εξαγοράσουν ψυχές από το Καθαρτήριο ή να αγοράσουν συγχωροχάρτια.
  36. Κάθε ειλικρινά μετανοών Χριστιανός έχει δικαίωμα στην πλήρη ανάκληση των ποινών και της ενοχής χωρίς γράμματα συγχώρεσης.
  37. Κάθε αληθινός Χριστιανός, είτε ζωντανός, είτε νεκρός, συμμετέχει σε όλες τις ευλογίες του Χριστού και της Εκκλησίας και αυτό του προσφέρεται από το Θεό, χωρίς γράμματα συγχώρεσης.
  38. Ωστόσο, η ανάκληση ποινών και η συμμετοχή [στις ευλογίες της Εκκλησίας] που απονέμονται από τον Πάπα δεν είναι καθόλου κατακριτέες, αφού είναι, όπως έχω πει, εκδήλωση της θείας χάριτος.
  39. Είναι πολύ δύσκολο, ακόμα και για τους ικανότερους θεολόγους, ταυτόχρονα να επιβραβεύουν τον κόσμο για την πληθώρα συγχωροχαρτιών και [την ανάγκη] για πραγματική μετάνοια.
  40. Η πραγματική μετάνοια αναζητά και αγαπά την τιμωρία, αλλά οι φιλελεύθερες συγχωρέσεις μόνο χαλαρώνουν την τιμωρία και την καθιστούν μισητή ή τουλάχιστον παρέχουν ευκαιρία [για να είναι μισητές.]
  41. Οι αποστολικές συγχωρέσεις πρέπει να κηρύσσονται με προσοχή, γιατί μπορεί οι άνθρωποι να νομίσουν ότι είναι προτιμότερες από τα άλλα έργα αγάπης.
  42. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας δεν εννοεί ότι η αγορά συγχωροχαρτιών συγκρίνεται με οποιονδήποτε τρόπο με τα έργα ελέους.
  43. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αυτός που ελεεί στους φτωχούς και δανείζει σ’αυτούς που έχουν ανάγκη κάνει καλύτερο έργο από το αγοράζει συγχωροχάρτια·
  44. γιατί η αγάπη μεγαλώνει με τα έργα αγάπης και ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος, αλλά με συγχωροχάρτια ο άνθρωπος δεν καλυτερεύει, μόνο γίνεται πιο ελεύθερος από την τιμωρία.
  45. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αυτός που βλέπει έναν άνθρωπο με ανάγκη και τον προσπερνάει και δίνει [τα λεφτά του] για συγχωροχάρτια, δεν αγοράζει συγχώρεση από τον Πάπα, αλλά αγανάκτηση από το Θεό.
  46. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αν δεν έχουν περισσότερα απ’ότι χρειάζονται, να κρατήσουν τα απαραίτητα για την οικογένειά τους και όχι να τα σκορπάνε σε συγχωροχάρτια.
  47. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι το να αγοράζουν συγχωροχάρτια είναι ζήτημα ελεύθερης βούλησης και όχι εντολή.
  48. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι Πάπας με το να μοιράζει συγχωροχάρτια, χρειάζεται και επιζητά τις προσευχές τους γι’αυτόν περισσότερο από τα χρήματα.
  49. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι τα παπικά συγχωροχάρτια είναι χρήσιμα αν δεν τα εμπιστεύονται, αλλά επιζήμια αν με αυτά χάνουν το φόβο τους για το Θεό.
  50. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αν ο Πάπας ήξερε τις υπερβολές αυτών που κηρύσσουν υπέρ των συγχωροχαρτιών, θα προτιμούσε η εκκλησία του Αγίου Πέτρου να γίνει στάχτη, παρά να είναι χτισμένη με το δέρμα, τις σάρκες και τα οστά του ποιμνίου του.
  51. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας θα επιθυμούσε, όπως είναι το καθήκον του, να δώσει από τα ίδια του τα χρήματα σε πολλούς από τους οποίους ορισμένοι κήρυκες συγχωροχαρτιών κλέβουν τα χρήματά τους με κολακείες, αν και μάλλον θα έπρεπε να πωληθεί ο Άγιος Πέτρος.
  52. Οι επιβεβαιώσεις σωτηρίας με γράμματα συγχώρεσης είναι μάταιες, ακόμη κι αν οι επισκοπικοί εκπρόσωποι, όχι, ακόμα κι αν ο ίδιος ο Πάπας παλούκωνε την ψυχή του [για να μας πείσει.]
  53. Είναι εχθροί του Χριστού και του Πάπα αυτοί που σιγούν το λόγο του Θεού σε κάποιες εκκλησίες για να κηρύξουν τα συγχωροχάρτια σε κάποιες άλλες.
  54. Ο λόγος του Θεού πληγώνεται όταν στο ίδιο κήρυγμα, ξοδεύεται ίσος ή περισσότερος χρόνος στα συγχωροχάρτια απ’ότι στο λόγο [του Θεού.]
  55. Πρέπει να είναι η πρόθεση του Πάπα, αν οι αφέσεις αμαρτιών γιορτάζονται με μία καμπάνα, με μία λιτανεία, με μία ακολουθία, το Ευαγγέλιο, που είναι το σπουδαιότερο πράγμα, να κηρύσσεται με εκατοντάδες καμπάνες, εκατοντάδες λιτανείες, εκατοντάδες ακολουθίες.
  56. “Οι θησαυροί της Εκκλησίας” από τους οποίους ο Πάπας δίνει άφεση αμαρτιών, δεν είναι ορθά ονομασμένοι και γνωστοί στο λαό του Χριστού.
  57. Ότι δεν πρόκειται για διαχρονικούς θησαυρούς είναι πασιφανές, αφού πολλοί πωλητές δεν αποχωρίζονται εύκολα από τέτοιους θησαυρούς, αλλά μόνο τους συλλέγουν.
  58. Ούτε είναι τα προτερήματα του Χριστού και των Αγίων, γιατί και χωρίς τον Πάπα, αυτά πάντα προσδίδουν χάρη στον πνευματικό άνθρωπο και το σταυρό, το θάνατο και την Κόλαση για τον κοσμικό άνθρωπο.
  59. Ο Άγ. Λαυρέντιος είπε ότι οι θησαυροί της Εκκλησίας είναι οι φτωχοί, αλλά χρησιμοποιούσε τη λέξη με την τότε σημασία.
  60. Χωρίς βιασύνη λέμε ότι τα κλειδιά της Εκκλησίας που δίδονται με τη χάρη του Χριστού είναι αυτός ο θησαυρός·
  61. γιατί είναι σαφές ότι για την ανάκληση ποινών και συγκεκριμένων περιπτώσεων, η δύναμη του Πάπα είναι από μόνη της αρκετή.
  62. Ο αληθινός θησαυρός της Εκκλησίας είναι το Άγιο Ευαγγέλιο της δόξας και της χάρης του Θεού.
  63. Αλλά αυτός ο θησαυρός είναι φυσικά μισητός γιατί καθιστά τον πρώτο, τελευταίο.
  64. Από την άλλη, ο θησαυρός των συγχωροχαρτιών είναι φυσικά περισσότερο δεκτός, αφού καθιστά τον τελευταίο, πρώτο.
  65. Γι’αυτό ο θησαυρός των Ευαγγελίων είναι τα δίχτυα με τα οποία παλιότερα ψάρευαν ανθρώπους του πλούτου.
  66. Οι θησαυροί των συγχωροχαρτιών είναι δίχτυα με τα οποία ψαρεύουν τα πλούτη των ανθρώπων.
  67. Τα συγχωροχάρτια, τα οποία οι κήρυκες παρουσιάζουν σαν τη “μέγιστη χάρη” είναι γνωστά σαν τέτοια λόγω του κέρδους που προωθούν.
  68. Ωστόσο αποτελούν την “ελάχιστη χάρη” σε σύγκριση με τη χάρη του Θεού και την ευλάβεια του Σταυρού.
  69. Οι επίσκοποι και οι εφημέριοι είναι υποχρεωμένοι να επιτρέπουν ευλαβικά τους απεσταλμένους της αποστολικής συγχώρεσης.
  70. Αλλά ακόμα περισσότερο είναι υποχρεωμένοι να κοιτούν και να ακούν προσεκτικά μήπως και οι άνθρωπο αυτοί κηρύξουν τα δικά τους όνειρα αντί για τα εγκεκριμένα από τον Πάπα.
  71. Αυτός που θα μιλήσει κατά της αλήθεια της αποστολικής συγχώρεσης, ας αναθεματιστεί και ας είναι καταραμένος!
  72. Αλλά αυτός που προστατεύει από τη λαγνεία και την εξουσία των ατόμων που κηρύσσουν υπέρ των συγχωροχαρτιών, ας είναι ευλογημένος!
  73. Ο Πάπας δικαίως απειλεί αυτούς που με οποιαδήποτε τέχνη μηχανεύονται την παρεμπόδιση διακίνησης των συγχωροχαρτιών.
  74. Αλλά περισσότερο σκοπεύει να απειλήσει αυτούς που με την πρόφαση των αφέσεων προσπαθούν να κάνουν ζημιά στην αγία αγάπη και αλήθεια.
  75. Το να πιστεύει κανείς ότι οι παπικές αφέσεις είναι τόσο σπουδαίες ώστε να μπορούν να συγχωρέσουν ακόμα και μια αδύνατη αμαρτία, όπως ο βιασμός της Παρθένου, είναι παράνοια.
  76. Εμείς λέμε, αντίθετα, ότι οι παπικές αφέσεις δεν μπορούν να αφαιρέσουν ούτε το πιο μικρό αφέσιμο αμάρτημα, όσον αφορά την ενοχή του.
  77. Λέγεται ότι ούτε ο Απόστολος Πέτρος δε θα μπορούσε να αποδώσει περισσότερη χάρη αν ήταν σήμερα Πάπας [σε σχέση με τον τρέχοντα Πάπα]. Αυτό είναι βλασφημία και για τον Απόστολο Πέτρο και για τον Πάπα.
  78. Εμείς λέμε ότι ο τρέχων Πάπας και οποιοσδήποτε Πάπας έχει μεγαλύτερη χάρη διαθέσιμη, δηλαδή το Ευαγγέλιο, τις δυνάμεις και το δώρο της ίασης, όπως γράφεται στο Α Κορ. 7.
  79. Το να λέει κανείς ότι ο σταυρός διακοσμημένος με το έμβλημα του Πάπα που εγείρουν [αυτοί που κηρύσσουν τα συγχωροχάρτια] είναι ίδιας αξίας με το Σταυρό του Χριστού, είναι βλασφημία.
  80. Οι επίσκοποι, οι εφημέριοι και οι θεολόγοι που επιτρέπουν τέτοια λόγια να διαδίδονται στο λαό θα πρέπει να λογοδοτήσουν.
  81. Αυτό το αχαλίνωτο κήρυγμα αφέσεων δεν διευκολύνει την κατάσταση ακόμα και για ένα μορφωμένο άνθρωπο, για να σώσει το σεβασμό που δικαιούται ο Πάπας από το διασυρμό και τις καίριες ερωτήσεις των λαϊκών.
  82. Ήτοι: “Γιατί ο Πάπας δεν αδειάζει το Καθαρτήριο, για χάρη της ιερής αγάπης και της ανάγκης των ψυχών που βρίσκονται εκεί [για λύτρωση], αλλά λυτρώνει άπειρες ψυχές για τα θλιβερά χρήματα με τα οποία χτίζει την Εκκλησία; Οι πρώτες αιτίες είναι δίκαιες, οι δεύτερες ασήμαντες”
  83. Ξανά: “Γιατί συνεχίζονται οι νεκρώσιμες και επετειακές λειτουργίες και γιατί δεν επιστρέφονται τα χρήματα που δωρίζονται για τους νεκρούς, αφού είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τους λυτρωμένους.”
  84. Ξανά: “Τι είδους είναι αυτή η νέα ευλάβεια για το Θεό και τον Πάπα, που επιτρέπει με χρήματα ένας ασεβής να εξαγοράσει τη λύτρωση μιας ψυχής από το Καθαρτήριο και δεν κάνει το ίδιο από αγάπη για μια ευσεβή ψυχή που έχει ανάγκη [να βγει από το Καθαρτήριο;]
  85. Ξανά: “Γιατί οι Κανόνες μετανοίας που ουσιαστικά είχαν απεμποληθεί και είναι νεκροί, τώρα ικανοποιούνται με το να δίνουν αφέσεις, σαν να ήταν ζωντανοί και σε ισχύ;”
  86. Ξανά: “Γιατί ο Πάπας, που σήμερα πλουσιότερος και από τον πιο πλούσιο άνθρωπο, δεν χτίζει το ναό του Αγ. Πέτρου με τα δικά του χρήματα και το κάνει με τα χρήματα των φτωχών;”
  87. Ξανά: “Γιατί ο Πάπας συγχωρεί και τη συμμετοχή [στην εκκλησία] αποδίδει σε αυτούς που, με πλήρη μεταμέλεια, δικαιούνται πλήρη συγχώρεση και συμμετοχή.”
  88. Ξανά: “Πόσο μεγαλύτερη ευλογία δεν θα παρείχε η εκκλησία αν ο Πάπας έκανε εκατό φορές την ημέρα αυτό που κάνει τώρα, παρέχοντας σε κάθε πιστό αυτές τις συγχωρέσεις και συμμετοχές;”
  89. “Αφού ο Πάπας με τα συγχωροχάρτια, προσπαθεί να σώσει ψυχές αντί να μαζέψει χρήματα, γιατί ακυρώνει τις προηγούμενες αφέσεις, αφού είναι το ίδιο αποτελεσματικές;”
  90. Το να καταπιέσει αυτά τα επιχειρήματα και τους ενδοιασμούς των λαϊκών με τη δύναμη και όχι με επιχειρήματα, εμφανίζει την Εκκλησία και το Πάπα ως περίγελο στους εχθρούς τους και στεναχωρούν τους Χριστιανούς.
  91. Γι’αυτό αν τα συγχωροχάρτια κηρύσσονταν σύμφωνα με το πνεύμα του Πάπα, όλες αυτές οι αμφιβολίες θα επιλύονταν εύκολα· όχι, δεν θα υπήρχαν.
  92. Ας φύγουν, λοιπόν, όλοι αυτοί οι προφήτες που λένε στους Χριστιανούς “Ειρήνη, Ειρήνη” και ειρήνη δεν υπάρχει!
  93. Ευλογημένοι ας είναι οι προφήτες που λένε στους Χριστιανούς “Σταυρός, Σταυρός” και σταυρός δεν υπάρχει!
  94. Οι Χριστιανοί πρέπει να δοξάζονται που είναι πρόθυμοι να ακολουθούν το Χριστό, την Κεφαλή, εν μέσω ποινών, θανάτων και Κολάσεως·
  95. και εν τέλει είναι σίγουροι ότι θα μπουν στον Παράδεισο με την εξασφάλιση της ειρήνης και όχι μετά πολλών βασάνων.

 

 

 

 

 

 

 

Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*