Home / Συνεντεύξεις / Κοινωνία / «Φόβος; Εννοείται! Αν δεν φοβάσαι, δεν επιβιώνεις»

«Φόβος; Εννοείται! Αν δεν φοβάσαι, δεν επιβιώνεις»

Άνθρωποι της Νύχτας… Τι φοβούνται, τι αγαπάνε, τι έχουν κάνει.. και ποιοι είναι πραγματικά, πίσω από την κάλυψη του πραγματικά τρομακτικού και πελώριου κορμιού τους! Πως αντιδράει στις δύσκολες καταστάσεις, τι λέει για την αληθινή φιλία και γιατί τον ενοχλεί η λέξη… Μπράβος!

 

Ξεκίνησε σαν πλάκα… «Έλα να μου πάρεις συνέντευξη, να σου πω για τη ζωή μου να γίνεις διάσημη».

 

Ήταν το έναυσμα για να μάθω περισσότερα για αυτό που κάνει. Μέχρι την τελευταία στιγμή νόμιζε ότι του αστειευόμουν. Ντράπηκε όταν του είπα για την ηχογράφηση και την αρνήθηκε. Όταν συμφωνήσαμε στο να κρατάω σημειώσεις απάντησε όλες τις ερωτήσεις μου με πάσα ειλικρίνεια.

 

Μόλις 29 ετών, ευπαρουσίαστος και γυμνασμένος… «Δυνατός και όμορφος», θα έλεγε εκείνος. Πατέρας μιας τρίχρονης ζωγραφιάς και χωρισμένος ήδη δυο χρόνια. Δουλεύει εδώ και μία δεκαετία στη νύχτα «10 χρόνια φουλ» είπε χαρακτηριστικά και χαμογέλασε σαρκαστικά.

 

Η πρώτη μου απορία ήταν για τον όρο «μπράβοι». Ενοχλήθηκε. Έσπευσε αμέσως να μου εξηγήσει την διαφορά.. «Άλλο μπράβοι, άλλο ασφάλεια. Μπράβος είναι αυτός που παίρνει το χαρτζιλίκι, τον παίρνεις τηλέφωνο άμα χρειαστεί και έρχεται…. Ασφάλεια είναι αυτός που είναι δίπλα στον επιχειρηματία. Εγώ βγάζω ένα κατοστάρικο τη βραδιά. Ο μπράβος ένα χιλιάρικο! Το ίδιο είναι; Εγώ όταν με λένε μπράβο τους το ξεκόβω!»

 

Στο γιατί δουλεύει νύχτα, η απάντηση του ήταν σαφής… «Αρέσει! Εξιτάρει τον άντρα!». Βέβαια είναι και τα λεφτά, ότι βγάζουν αυτά τα παιδιά σε 10 μέρες αν δούλευαν πρωί θα χρειαζόντουσαν ένα μήνα, και φυσικά οι γυναίκες και οι γνωριμίες!

 

Ξεκίνησε πριν 10 χρόνια για «χαβαλέ», του το πρότεινε ένας φίλος του και πήγε να δει πως είναι. «Λεζάντα» σκέφτηκε, αλλά στέριωσε γιατί του άρεσε και είχε και τις προϋποθέσεις… «Να έχεις τις γνωριμίες, να μη μιλάς και να είσαι δυνατό παιδί».

 

Εκτός των προϋποθέσεων αυτό το επάγγελμα έχει άλλο ένα κοινό με τις «πρωινές» δουλειές… Τη ρουτίνα! «Ακούς κάθε μέρα το ίδιο πρόγραμμα, βλέπεις κατά 90% τον ίδιο κόσμο, ορθοστασία –πρέπει να είσαι όρθιος όλο το βράδυ- σε σκοτώνει καθημερινά. Γι’ αυτό μας λένε και στητούς γιατί είμαστε στημένοι σε γωνίες για να παρακολουθούμε τα πάντα…».

 

Η μεγάλη απορία ήταν πάντα αν φοβούνται. Δείχνουν πάντα τόσο σίγουροι αυτοί οι άνθρωποι , με τόση αυτοπεποίθηση. Μοιάζουν σχεδόν άτρωτοι και σε συνδυασμό με την συνήθως καλή τους εμφάνιση σε παραπέμπουν σε αθανάτους της Ελληνικής μυθολογίας… Και αυτό το κενό μου το κάλυψε πλήρως… αυτή τη φορά με παράδειγμα που πάγωσε το δικό μου αίμα και σκλήρυνε την έκφραση του φίλου μου… «Φόβος; Εννοείται! Πας για το μεροκάματο, αν δεν φοβάσαι δεν επιβιώνεις… Όσοι λέγαν ότι είναι άτρωτοι τους πήραν τέσσερις… Βέβαια παίζει ρόλο και το αφεντικό! Αν βγαίνει μπροστά ή σε κάθε στραβή κρύβεται. Εγώ είμαι τυχερός σε αυτό! Ακραίο παράδειγμα… Πριν 4 χρόνια σε καλοκαιρινό μαγαζί. Είμαστε 5 της εσωτερικής ασφάλειας και βγαίνουμε να μαλώσουμε με 10, κι αυτοί του χώρου. Οι 4 από αυτούς οπλοφορούσαν, εμείς και οι 5. Βρεθήκαμε να αλληλοσημαδευόμαστε για 10 λεπτά. Και χωρίς να έχει πέσει ούτε μία μπουνιά, εκεί νόμιζα ότι τέλειωσα. Είπα προσευχές και ότι ήξερα.. Άλλοι ρισκάρουν τα πάντα.. Είναι και πως έχεις μάθει.. Εγώ πλέον μένω πίσω! Άμα πάθω κάτι τι θα γίνει το παιδί μου, σκέφτομαι».

 

Σταματάει για λίγο σκεπτικός και συνεχίζει… «Και εγώ έχω ξεπεράσει τα όρια, πιο μικρός, όσο μεγαλώνεις μαζεύεσαι… Έχω φτάσει σε σημείο να είναι ο άλλος κάτω και να τον πατάω… Δεν είχα τον έλεγχο»!

 

Όταν τον ρώτησα για πόσο θα το συνεχίσει, μου είπε ότι θα το κάνει για όσο νιώθει δυνατός και τον κρατάνε τα πόδια του. «Όσο είσαι δυνατός σε σέβονται και σε αγαπάνε όλοι. Όταν τρως την πρώτη ξευτίλα σε ξεχνάνε»!

 

Και κάπως έτσι η κουβέντα ήρθε στις φιλίες και τους ανθρώπους της νύχτας… «Φιλίες… Λίγες αληθινές! Φίλοι… Λίγοι και καλοί! Και σίγουρα υπάρχει σεβασμός και αλληλοβοήθεια μεταξύ των στητών. Κατά βάση γνωριμίες.. Στη νύχτα περπατάνε όλοι! Έχω γνωρίσει όλων των ειδών τον κόσμο! Σοβαρούς, εγκληματίες, επιχειρηματίες, κυρίες και μη! Το μόνο που δεν έχω γνωρίσει ποτέ είναι Μητροπολίτη»!

 

Τον ρώτησα αν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να ξέρει ο κόσμος για αυτούς… Με κοιτάει με παράπονο και συνεχίζει.. «Τα περισσότερα παιδιά δεν είναι αυτό που φαίνονται! Η ανάγκη είναι! Καλά παιδιά, δυνατά γυμνασμένα και ωραία».

 

Κι εκεί έρχεται η δική μου ένσταση! Ότι όταν είναι όλοι μαζί είναι λίγο «φοβιστικοί»… Χαμογελάει! «Παρασύρουμε ο ένας τον άλλον! Μη φανταστείς θα πούμε πάντα τα ίδια πράγματα: γυναίκες, δουλειά, αυτοκίνητα και πως θα βγάλουμε παραπάνω λεφτά.. Κατά τα άλλα είμαστε λαϊκά παιδιά! Κάνουμε κάθε μέρα τα ίδια πράγματα! Καφέ, γυμναστήριο, δουλειά. Εγώ κατάφερα να ξεφύγω και να σοβαρευτώ για ένα χρόνο!» μου λέει και γελάει!

 

Η κουβέντα μας έκλεισε με την ερώτηση πως τον κάνει να αισθάνεται αυτό που κάνει.. «Οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα! Ότι είμαστε ικανοί για όλα! Στο τέλος από τα 10 που θέλουμε στα 5 τρώμε φάπα!» κλείνει γελώντας!

About Μαρία Ριζεάκου

Διεύθυνση του Site- Δημοσιογράφος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*