Home / Η σε-σκέψη της ημέρας / Η σε-σκέψη της Ημέρας: Μην αλλάξεις…

Η σε-σκέψη της Ημέρας: Μην αλλάξεις…

Τελευταία οι σχέσεις των ανθρώπων είναι δύσκολες… δύσκολες στην διαχείρηση τους… όλες οι διαπροσωπικές… μα κυρίως οι ερωτικές… και λέω κυρίως γιατί σε αυτές τα συναισθήματα που αναπτύσσονται “χτυπούν κόκκινα”…

Έρωτας,,, πάθος,,, πόθος,,, κτητικότητα,,, εγωισμός,,, ηδονή,,, θέλω,,, πρέπει,,, όλα… όλα μα όλα δυνατά…

Κι όλα αυτά κάτω από συνθήκες μίας κοινωνίας που καταρρέει… συνθήκες που υπερχειλίζουν υποχρεώσεις… οικογενειακές, επαγγελματικές, οικονομικές… και ο καθένας μας κουβαλώντας ένα σακί γεμάτο ζωή… παρελθόν και παρόν…

Ακούω συχνά να μου λέτε ότι όταν ξεκινάει μία σχέση παρά την καλή διάθεση που και οι δύο πλευρές έχουν,,, παρά τα έντονα αισθήματα του θέλω μας,,, ασυνείδητα “ζητάμε” από την άλλη πλευρά να αλλάξει… το ένα ή το άλλο,,, και να τον/ην φέρουμαι στα “δικά μας μέτρα”… λάθος,,, μέγα λάθος…

Παράδειγμα, κάποιος στα σαράντα του ροχαλίζει… μα γίνεται Αγαπημένοι μου Αναγνώστες να σταματά να ροχαλίζει γιατί ερωτεύθηκε την ξανθιά καλλονή; (τυχαίο το πρδ)… ΟΧΙ… Ή θα ανεχτείς το ροχαλητό… ή κοιμήσου μόνη σου… απλά και ρεαλιστικά…

Τι θέλω να πω με αυτό; Μπαίνουμε σε μία σχέση αποδεχόμενοι κάθε τι που έχει η άλλη πλευρά (σαν πόλεμος δεν ακούγεται; ε ναι πόλεμος είναι)… ελαττώματα, χαρίσματα, παιδιά, υποχρεώσεις, επαγγελματικά, καθημερινότητα, παρελθόν… και κυρίως Σεβόμενοι…

Αυτό είναι και το κλειδί, να σέβεσαι τον άλλον και ότι κουβαλάει πίσω του… ότι ζει και βιώνει στην κάθε ημέρα του.

Από την άλλη πλευρά, Εκτίμηση.

Ναι, ο σεβασμός πρέπει να τροφοδείται από εκτίμηση.

Δεν έχει μόνον ο ένας προβλήματα και υποχρεώσεις, δυσκολίες και ευθύνες, μάχες δίνουν και οι δύο,,, κάθε μέρα,,, νύχτα μέρα… ο κάθε ένας στην δική του καθημερινότητα… Απλά πάντα ο ένας εκ των δύο αντέχει περισσότερο,,, υπομένει περισσότερο, ανέχεται περισσότερο… κι αυτό είναι και φυσιολογικό και επόμενο…

Εδώ λοιπόν έρχεται ο ρόλος της εκτίμησης… εκτιμώ το χώρο που μου δίνεις,,, εκτιμώ την υπομονή σου,,, εκτιμώ την ανοχή σου,,, εκτιμώ την διακριτικότητα σου,,, εκτιμώ ότι είσαι δίπλα μου υποστηρικτά και συχνά πυκνά χωρίς καν να φαίνεσαι,,, εκτιμώ ότι με νοιάζεσαι όταν λείπω ή είμαι μακρυά σου,,, εκτιμώ όταν ξαγρυπνάς ανήσυχη/ος για το αν είμαι καλά…

Σε ένα “ΜΑΖΙ” λοιπόν, κι αναρωτιέμαι ακόμα αν αυτή η λέξη είναι δόκιμη… για να διατηρηθεί μέσα σε όλα αυτό το χάος της ρουτινιασμένης, γρήγορης και δυσβάσταχτης καθημερινότητας… να σέβεσαι και να εκτιμάς, και η φλόγα δεν θα σβήσει…

Επιλέγω να μαι όχι ρομαντική, ρεαλίστρια… Μία θέση που υποστηρίζω με όλο μου το είναι… όταν δύο άνθρωποι θέλουν,,, μπορούν… στον δικό τους χωρο/χρόνο… με τον δικό τους τρόπο…

Έχω δει ανθρώπους να είναι μαζί χρόνια και η φλόγα τους να μην σβήνει… με αποστάσεις, τοίχους, βουνά… Έχω δει ανθρώπους να θυσιάζουν ζωές ολόκληρες συμβιβασμένοι και τελικά να περιφέρονται άδεια κουφάρια σε μία ζωή όχι δική τους… και έχω δει άλλους να καίγονται και να σβήνει η φλόγα τους σε μία νύχτα… σχέσεις επιφανειακές και αδύνατες…

Απόσταση “συνθηκών”… σημαίνει ότι είναι αδύνατον να αγγιχτείτε, να μυρίσετε ο ένας τον άλλον, να ακούσετε τη φωνή ο ένας του άλλου, να νιώσετε την παρουσία του δίπλα σας…

Δύσκολα, ναι… Θα κλάψεις… θα αναζητήσεις το άγγιγμα του αγαπημένου σου… θα θυμηθείς τις στιγμές που ήσασταν μαζί… Το πρώτο σας φιλί… Τα μηνύματά του/της θα τα περιμένεις σαν τρελή/ος και η καρδιά σου θα χτυπάει δυνατά κάθε φορά που θα ακούς τον ήχο του μηνύματος στο κινητό σου. Θα ξαγρυπνάς για το αν γύρισε, αν είναι καλά… Και όταν χάνεται… θα φοβάσαι…

Πόσο σπουδαίο όμως είναι να ξέρεις,,, ότι κάπου εκεί έξω, υπάρχει κάποιος/α που σε ποθεί ακριβώς για αυτό που είσαι, που δεν θα σου ζητούσει ποτέ να αλλάξεις κάτι, που σε αποδέχεται έτσι όπως είσαι, που το χαμόγελο σου είναι κίνητρο ζωής για κείνη/ον… που ξαγρυπνά, κοιμάται, αναπνέει για μία ακόμα Στιγμή… στιγμή δική σας.!!!

Που κανένας γάμος, παιδιά, ιδιοκτησίες, χωράφια, κτήματα ή λεφτά δεν σας ενώνουν… Παρά μόνο ένα “Θέλω”…

Θέλω να σε βλέπω…

Θέλω να σε ακούω…

Θέλω να σε αγκαλιάζω…

Θέλω να σε φιλάω…

Θέλω να σου κάνω έρωτα…

Θέλω να σαι καλά…

Θέλω να προσέχεις…

Θέλω να πετύχεις…

όταν όλα λοιπόν φαινομενικά σας χωρίζουν… όταν οι δρόμοι ανάμεσα τους έχουν δεκάδες εμπόδια… όταν οι μέρες δεν βγαίνουν και όταν οι νύχτες δεν ξημερώνουν… όταν οι έννοιες, τα προβλήματα, οι δυσκολίες και οι υποχρεώσεις σας καταβαρύνουν… τότε είναι που πρέπει να σταμάτατε στο “φανάρι”… πιαστείτε χέρι-χέρι… και δώστε ένα φιλί … σαν και κείνο το πρώτο… Θυμάστε;

Για αυτό μην ακούς κανέναν… μην διαβάζεις όσα λένε τα εγχειρίδια… Ζήσε το… κι όπως βγει… και να θυμάσαι “Μη φοβηθείς αγάπη Μου.. εδώ δεν κινδυνεύεις…”

της Μαργαρίτας Κουτσιλέου

 

 

 

 

 

 

 

 

About Μαργαρίτα Κ. Κουτσιλέου

Πολιτικός Συντάκτης - Αρθρογράφος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*