Το Facebook έχει εισβάλλει για τα καλά στη ζωή του καθενός μας.Χρησιμοποιώ τη λέξη ”εισβάλλει” όχι τυχαία αφού με έναν μαγικό τρόπο μας έχει δημιουργήσει την ανάγκη ότι μας είναι το λιγότερο απαραίτητο…
Eίναι τουλάχιστον αστείο να ζούμε μέσα σ’αυτό,αλλά το πιο εξοργιστικό είναι να ζούμε από αυτό.Οι δικαιολογίες για την ακατάσχετη χρήση που κάνουμε είναι πολλές.Για παράδειγμα, να βρούμε την παλιά συμμαθήτρια που χαθήκαμε,κάποιος λόγος υπήρξε που έγινε αυτό και αν ήταν να μη χαθούμε δε θα είχε συμβεί…Η πραγματική ίσως αιτία εύρεσης της είναι κατά πάσα πιθανότητα να εκπληρώσουμε την περιέργεια μας για την εξέλιξη της.Δεν είναι αυτό σε καμία περίπτωση κάτι που υποδηλώνει ότι νοιαζόμαστε για έναν άνθρωπο.
Δε θα σχολιάσω καν ότι κι αυτοί που δεν είχαν ίχνος ναρκισσισμού απέκτησαν με την διακαή αυτοπροβολή τους,αλλά δεν φταίει το facebook εξολοκλήρου αφού είναι θέμα χαρακτήρα για το πως θα διαχειριστεί κανείς το τι θέλει να προβάλλει για τη ζωή του.Εδώ όμως είναι το σημείο που λες ότι χάθηκε κάθε ιδιωτικότητα, γιατί να γνωρίζει ο καθένας όχι μόνο άγνωστος αλλά και γνωστός σου την προσωπική σου ζωή με κάθε λεπτομέρεια.Τι κρατάς τελικά για τον εαυτό σου;Τίποτα παρά μόνο την έγνοια αν είσαι αρεστός και αν φάνηκες λίγο πιο πάνω από κάποιον άλλο.
Φυσικά όμως αυτό μου το κείμενο θα το ποστάρω στο Facebook,θα με χαροποιήσει ιδιαίτερα αν κάνετε like και ακόμη περισσότερο αν κάνετε share.Πως η τελευταία μου πρόταση κατέρριψε ότι είπα προ ολίγου παραπάνω.Φυσικά και αστειεύομαι…Αν δε το κάνετε βέβαια και σας έχω φίλο,το επόμενο βήμα θα είναι να μην με βρίσκετε στη λίστα σας…χαχαχαχα…
Κατερίνα Κουράκου
Σε Σκέψεις




One comment
Pingback: social media... Να γιατι οι έφηβοι είναι κολλημένοι!!